Kolejna stacja nieocenione tu ...

naturalność w zespoleniu z prostotą i prawdą oddaje tu nieocenione usługi. „ „Naturalność

ma w smieszne. ...

Humor nie jest kategorią jednoznaczną. W rozumieniu estetycznym jest jedną z postaci komizmu, wyrażającą się w odczuwaniu i ujmowaniu tego, co śmieszne. Wyraża się więc w nim określona postawa wobec świata i ludzi. Śmiech nie ma tu charakteru degradującego, cechuje go raczej pobłażliwość i wyrozumiałość.

statue rzezby V. ...

statuę Diadumenosa (kopia rzeźby gr. z V. w. p.n.e.) i portret Katona z Utyki.

barbarzynskich Museum. w ...

z najazdów barbarzyńskich w IV w. n.e. Obecnie w British Museum.

ktorzy imperatywowi i ...

życie podporządkowywali imperatywowi moralnemu poświęcenia się dla Boga i ojczyzny, którzy

humorystyki galicyjskiej, karte ...

Bajki J. Ursyna Niemcewicza, jeszcze o wyraźnie oświeceniowym charakterze, inicjują XIX-wieczną kartę księgi humoru. Znacznie bardziej interesujące ze względu na stosowane techniki humorystyczne są utwory wileńskich „Szubrawców", zamieszczane w „Wiadomościach Brukowych" (1817—1822). Towarzystwo „Szubrawców" obejmowało, bodaj po raz pierwszy w dziejach naszej literatury, zespół twórców świadomie stawiających sobie za cel naprawiać wady społeczne za pomocą prasy satyrycznej i humorystycznej publicystyki. W piśmie satyrycznym „Wiadomości Brukowe" zamieszczali swe utwory m.in. Jędrzej Śniadecki, M. Bałiński, I. Szydłowski. Odezwy, mowy, Kodeks Szubrawców, humorystyczne felietony, ucinki, gawędy, sprawozdania z podróży stanowią specyficzne „gatunki" humorystycznego piśmiennictwa wykształcone w tym kręgu autorskim. Pewne podobieństwa do tradycji „Wiadomości Brukowych" dostrzec można w satyryczno-humorystycznym piśmie „Humorysta Warszawski" (ukazującym się od 3 X 1839 do końca r. 1840), jak też w sarkazmie autorów z kręgu tzw. Cyganerii warszawskiej lub w czasopiśmie satyrycznym „Pszonka" (1839— 1844 w Strasburgu, potem w Paryżu). Wiele form tej humorystyki znajdzie kontynuacje, często modyfikując swój kształt, w satyrze galicyjskiej, m.in. w Kronikach oraz beletrystyce J. Lama i utworach W. Ostoi Zagórskiego (m.in. Pamiętniki starego parasola, 1884).

wszystkie matki, na ...

Zbyszko jest jedną z najbardziej skomplikowanych i niejednoznacznych postaci w dramacie. Nieodrodny syn swojej matki, genetycznie wyposażony we wszystkie jej cechy, demonstruje równocześnie bunt przeciw kołtunerii. Jego agresywna wobec otoczenia (ale i w stosunku do samego siebie) autoironiczna postawa wynika z rozdarcia pomiędzy wartościami wyniesionymi z domu rodzinnego a modelem życia cyganerii końca wieku. Zbyszko czuje się niespełnionym artystą (nawet złośliwa Juliasiewiczowa wyraża podziw dla jego gry na pianinie) spętanym przez konwenanse. Uosobieniem zła jest dla niego matka, dlatego też przy każdej okazji próbuje się jej przeciwstawić: lekceważy pracę, łatwo przepuszcza zarobione pieniądze, robi długi, romansuje, bawi się, spędza noce poza domem. Forma, jaką przybrał bunt Zbyszka, nie ma nic wspólnego z dojrzałością, jest jednak wystarczająco dotkliwa, by Dulska odczuła własną bezsiłę.