czlowieka rozwoju tragediotworcza, ...

F. Schellinga, F. Hólderlina) w postaci teorii będącej podsumowaniem cyklu rozwojowego tragedii od czasów starożytnych po w. XIX. Szczególne znaczenie dla romantycznego ujęcia tragizmu miała antropologia Schillera (O poezji naiwnej i sentymentalnej, 1795— 1796), traktującego człowieka nowożytnego jako istotę tragediotwórczą, w którego świadomości dochodzi do tragicznego starcia między naturą a wolnością, bytem a powinnością, światem a „ja" jednostki. Równie doniosła okazała się dialektyczna koncepcja bytu i świadomości Hegla, uznającego tragizm za konieczny i pozytywny moment rozwoju bytu.