jako polowie rownorzedna ...

W najogólniejszym znaczeniu indywidualizm romantyczny był aktem buntu przeciw tradycyjnej antropologii, która najgłębszą istotę człowieka dostrzegała w tym, co ogólne, powszechne, społeczne, i prawdy o nim poszukiwała poza jego konkretnym istnieniem i historycznym doświadczeniem. W 2. połowie XVIII i na początku XIX w. antropologia ta stała się przedmiotem ostrej krytyki, gdyż eliminowała całe obszary ludzkiej indywidualności i subiektywności jako nieistotne i przypadkowe, a tym samym okazywała się sprzeczna z aktualną w tym czasie intuicją życia i podejrzana jako aprioryczny, sztuczny twór rozumu abstrahującego od wszystkiego, co swoiste, oryginalne, indywidualne nie tylko w człowieku, ale w kulturze i w naturze. Romantycy podjęli próbę stworzenia nowej antropologii, traktującej jednostkę jako wartość równorzędną zbiorowości, a w tym, co indywidualne, odkrywającej i to, co uniwersalne.