fasada z wyroby ...

kiego). Miasta otoczone z reguły obronnymi murami, miały często regularny plan i prostokątną siatkę ulic (Qarnawu). W pobliżu miast lokowano duże, warowne sanktuaria. Spośród budowli świeckich wyróżniały się okazałe, wielokondygnacyjne pałace o bogato rozczłonkowanych fasadach Uznane z opisów, np. pałac królewski w Sanie). Wnętrza pałaców były wykładane brązowymi i złotymi blachami1. O wysokim kunszcie inżynierskim świadczą m.in. ruiny wielkiej tamy wodnej w Marib. W budownictwie sepulkralnym przeważał typ grobowca skalnego z architektoniczną fasadą przypominającą elewacje pałaców i świątyń (nekropole w Midian, Hadżra, Petra). Grobowce te miały często schodkowe lub krenelażowe zwieńczenia. Kapitele kolumn i filarów miały formy geometryczne (kostkowe, schodkowe), wolutowe i roślinne. Drugą ważną dziedziną sztuki była rzeźba. W różnych rejonach A. odnaleziono znaczne ilości rzeźb figuralnych (posągi bóstw i władców, statuetki przodków), reliefów o motywach figuralnych, animalistycznych i ornamentalnych oraz figurek zwierzęcych. Wiele z nich zdradza wyraźne wpływy obce (zwłaszcza hellenistyczne). Rzeźby statuaryczne są na ogół prymitywne i ciężkie w proporcjach. W dziełach pochodzących z końca I tysiąclecia p.n.e. i z pocz. n.e. widać niekiedy dążenie do uchwycenia ruchu oraz tendencje do portretowego indywidualizowania rysów twarzy. Wybitnym dziełem rzeźbiarskim jest alabastrowa głowa kobieca z Timna (I w. p.n.e.). Stosunkowo wysokim poziomem artyst. odznaczają się wyroby z brązu (zwłaszcza z Hadramautu) i biżuteria.