niepowtarzalnym co ...

— tej jego interpretacji. Bo wypowiada się w nich wyraźnie zindywidualizowana jednostka w konkretnej sytuacji lirycznej i ani elementy narracji epickiej, ani dialogowy charakter wiersza nie osłabiają wcale podmiotowego sensu utworu. I nie tyle o obiektywizacji, ile raczej o uniwersalizującym znaczeniu doświadczenia lirycznego należałoby tu mówić. Obie te tendencje wiążą się bowiem ze sobą. Rozszerzenie ram strukturalnych liryki nie byłoby możliwe, gdyby nie nastąpiło równocześnie ostrzejsze zarysowanie zindywidualizowanej osobowości mówiącej w jedynym niepowtarzalnym układzie sytuacyjnym, co się stało szczególnie charakterystycznym znamieniem liryki romantycznej.