jako tozsame hierarchii ...

w mesjanizmie Krasińskiego idea hierarchii duchowej przybrała inny charakter — „duchy wyższe" okazały się tożsame z arystokracją jako warstwą społeczną. Było to wynikiem prostego rozumowania: najdoskonalsze jest to, co się najdłużej doskonaliło, istniejąca nierówność społeczna jest rezultatem nierówności zasług w poprzednich wcieleniach. Dlatego też zamiast heroistycznej filozofii historii znajdujemy u Krasińskiego apologię przywódczej roli „warstw historycznych". Linia podziału pokrywała się więc z klasycznym schematem M. Webera: u Mickiewicza i Słowackiego rewolucyjność iezinstytucjonalizoWanej charyzmy jednostkowej, innymi słowy — kult bohaterów (bardziej konsekwentny i skrajny niż u Carlyle"a), u Krasińskiego zaś, jak przystało na konserwatystę, charyzma zinstytucjonalizowana, zrutynizowana i przekazywana dziedzicznie.